ای که بوی باران شکفته در هوایت
یاد از آن بهاران که شد خزان به پایت
شد خزان به پایت بهار باور من
سایبان مهرت نمانده بر سر من
جز غمت ندارم به حال دل گواهی
ای که نور چشمم در این شب سیاهی
چشم من به راهت همیشه تابیایی
باغ من بهارم بهشت من کجایی؟؟؟
جان من کجایی؟کجایی؟که بی تو دلشکسته ام
سر به زانوی غم ، نهادم به گوشه ای نشستم ،
آتشم به جان و خموشم ، چو نای مانده از لبان
مانده با نگاهی به راهی که میرود به ناکجا
ای گل آشنا بی قرارم بیا
وای ازین غم جدایی
جان من کجایی که بی تو دلشکسته ام
سر به زانوی غم غم نهادم به گوشه ای نشستم
آتشم به جان و خموشم چو نای مانده از لبان
مانده با نگاهی به راهی که میرود به ناکجا
ای گل آشنا بی قرارم بیا
وای ازین غم جدایی.....
